Jako człowiek pretendujący do miana erudyty, intelektualisty, osobnika kulturalnego i przodującej siły młodego pokolenia powinienem napisać, że wychowałem się na wierszach Wisławy Szymborskiej i wiadomość o jej śmierci spadła na mnie niczym grom i jestem pogrążony w bólu i żalu ale nie napiszę. Przeżyła piękne 89 lat, pomimo ciężkiej choroby i operacji, zmarła w domu we śnie a nie w szpitalu pod kroplówką oraz zostawiła na skałach czasu tyle śladów, że mogłaby obdzielić nimi kilka osób. Nie widzę powodu żeby ronić nieszczere łzy nad kimś, kto mógł powiedzieć 'przeżyłam życie'. Raczej trzeba wzbudzić w sobie zdrową zazdrość i samemu zacząć ryć. A po drugie jestem kiepski z poezji i kojarzę jej 2 wiersze. Pierwszy o kocie martwego właściciela a drugi napisany po aferze z listą Macierewicza. Więc totalnie nie moja bajka, co nie przeszkodzi mi w wychyleniu za poetkę stu gram wódki przy weekendzie. Oraz uważam, że totalnie powinna spocząć na Wawelu, chyba że rodzina sądzi inaczej.

Zamiast tego chciałem wejść na chwilę w skórę dziennikarza śledczego i poczuć się jak Woodward i Bernstein.
Tradycyjnie już Polaków zaskoczył i zszokował fakt, że zimą jest zimno. A czasami tak zimno, że trzeba zamknąć okno w sypialni i rozkręcić grzejnik. W skrajnych przypadkach przestajemy spać nago, na noc wbijamy się w dres i wyciągamy z pawlacza drugą kołdrę. Praktycznie 4 zimy na 5 są mroźne a my dalej w szoku.
Jedną z niedogodności polskiej zimy jest to, że w komunikacji pizga mrozem. Dlatego w listopadzie 2005 ZTM wystartował ze znakomitą inicjatywą jaką jest 'ciepły guzik'. Sprawdza się tak podczas mrozów, jak i przy upałach (oczywiście gdy działa klima). Wydawałoby się, że przez 6 lat nawet płaziniec nauczyłby się prostych zasad. Niestety, mieszkańcy Warszawy są w swej masie mniej skomplikowani od przywr i po raz kolejny radują mnie festiwalem swojej głupoty, bezmyślności i nieogarnięcia. W tym roku postanowiłem podjąć dziennikarskie śledztwo i sprawdzić czy coś się zmienia.
Nic się nie zmienia. Ludzie jak byli głupi, tak są.
Mógłbym tu ulać ściany tekstu ale zamiast tego zachowam się jak nie ja i zadam wam zagadkę-psychotest.
Jeżeli na zewnątrz jest -18 stopni a na przystanku, do którego zbliża się autobus obsługujący technologię ciepłego guzika, stoją 3 zdrowe, sprawne ruchowo osoby, ile drzwi otworzą wsiadający gdy autobus się zatrzyma? Zakładamy, że nikt nie wysiada.
1 - jesteś osobą naiwną, wierzysz w zdrowy rozsądek, logikę i procedury. Śmiało możesz się spakować i wyjechać na wyspę robotów, nikt cię tutaj i tak nie lubi. Na wyspie robotów na pewno nie zmarzniesz zimą w autobusie.
2 - jesteś osobą towarzyską, kulturalną i wyluzowaną i masz wyjebane na fakt, że prawdopodobnie zostaniesz w drzwiach stratowany przez innych. Możliwe, że ustępujesz miejsca w komunikacji. 
3 - jesteś Prawdziwym Polakiem i chuj innym do tego, którymi drzwiami wchodzisz do autobusu. Na forum napiszesz o złodziejach rządzących tym miastem, przez których w komunikacji jest zimno. A nie grzeją, bo oszczędza się kosztem obywatela.
4 - wolność rządzi. Ewentualnie w wejściu, które wybrałeś, leżał obdarty dziadek-smród i musiałeś się szybko zaadaptować do sytuacji. Ty też napiszesz na forum, że w komunikacji jest zimno. Albo oznajmisz, że zimą kręcisz bekę na mieście.

6 lat tresury a to bezmózgie bydło dalej nie widzi związków przyczynowo-skutkowych między temperaturą wewnątrz komunikacji a procentem bezsensownie otwieranych na przystankach drzwi. Jak ja czasami pogardzam ludzkością to wy nawet nie wiecie.
A teraz idę wymyślać jakiś pseudonim dla mojego informatora w najwyższych kręgach władzy. Może Long Dong Silver? 

Mała aktualizacja.
Nie da się dzisiaj uciec od Szymborskiej dzięki czemu dowiedziałem się, że jestem trochę za bardzo znudzony. Okazało się bowiem, że znam więcej jej wierszy. Nie wiedziałem po prostu, że to są jej utwory. Tak na szybko dopiszę te, które skojarzyłem w wyniku trzyminutowej kwerendy:
- Gawęda o miłości ziemi ojczystej. Robiliśmy to na lekcji polskiego i chyba nawet musiałem się nauczyć kawałka, bo początek wiersza znam.
- Minuta ciszy po Ludwice Wawrzyńskiej. Nawet najcięższy moronita kojarzy 'tyle wiemy o sobie ile nas sprawdzono' co oznacza, że mam dzisiaj ciężki dzień.
- Konkurs piękności męskiej. Też to robiliśmy w szkole, bo kawałek o brzuchu w dwudziestu pięciu minach zaskoczył natychmiast. I że wszedł napięty od szczęk po pięty.
- Nic dwa razy. Dawno temu myślałem, że to tekst Kory. Nie śmiejcie się, nie było wtedy internetu.
To tak na szybko. Jakbym miał godzinę więcej to by się pewnie okazało, że Szymborską znam, jak na zioma, który niekoniecznie poetycki, całkiem nieźle. No ale tak mi się nudzi, że nie mam siły sprawdzać.

Aha, jak już tu jestem to warto dodać, że cytat o śladach na skałach czasu został przeze mnie przekręcony. Ale totalnie nie chce mi się tego poprawiać. Dla porządku - chodziło o ślady w piaskach czasu.