Some things'll never change. Not.

Weekend po zakupach upłynął mi na leczeniu udaru piwem, konwencie Awangarda, dzikiej imprezie i legendarnej wizycie w KFC przy Poleczki. Misja na poniedziałek - przed pracą zawieźć na obiekt zamówienie z Leroya żeby ekipa mogła odebrać rzeczy z transportu. Zajechałem na Prażkie, człapię ciężko z przystanku pod blok, chłopaki wychodzą z jakiegoś kombiacza i kogo moje piękne, umęczone oczy widzą? Jurku, Wojtku i nieznajomu mężczyznu.

RETROSPEKCJA

Jak pisałem wcześniej, spędziłem z Jurku długie godziny omawiając, analizując, spierając się i osiągając liczne konsensusy. W kilku spotkaniach uczestniczył Wojtku, który miał robić u mnie łazienkę i kuchnię. Dzięki tym spotkaniom wiedział dokładnie jak ma wszystko wyglądać, bo to z nim głównie toczyłem fachowe rozmowy z gatunku 'te rure pierdolniem pod płytkami a góre opierdolim małym sufitem podwieszanym'. To Wojtku namówił mnie na płytki na balkon i w ogóle miał kilka niezłych pomysłów.

POWRÓT DO RZECZYWISTOŚCI

- Cześć panowie, szybko się tutaj zwijajmy z kwitami, bo do pracy muszę wracać a już... jestem... ciutkę... spóźniony... - mówiłem coraz wolniej, spoglądając nieufnie na Nowego.
- Cześć Radek, to jest Rafału, będzie robił ci łazienkę i kuchnię - nie wytrzymał nerwowo Jurku.
- Eeee... a co z Wojtku? - zainteresowałem się myśląc, że może coś się stało.
- Wojtku pierdoli i nie robi. Rafału nie pierdoli i robi - odparował Wojtku.
- No ale mam nadzieję, że będziecie pilnować czy Rafału dobrze robi i wytłumaczycie mu wszystkie moje koncepcje? - rzuciłem naiwnie w stronę dzielnej ekipy rem-bud.
- Spoko-Maroko, Rafału nie trzeba pilnować. Rafału jest twardy i nie pęka - odpysknął Wojtku.
- Ale wytłumaczycie mu wszystkie moje koncepcje, prawda? - w moim głosie zaczęły pobrzmiewać błagalne tony, za co natychmiast się znienawidziłem.
- Oczywiście - wkitrał się Jurku - Wszystko wytłumaczymy tak, że mucha nie siada.
- No to gitara. Rozumiem, że jak przyjmiecie transport, to macie co robić, nie muszę srać żarem i mogę się na luzie ustawić na kupowanie płytek w drugiej połowie tygodnia? - postanowiłem doprecyzować żeby uniknąć niepotrzebnych komplikacji.
- Spoko-loko-Maroko - ubarwił wypowiedź Jurku - Mamy roboty huk i w ogóle nie ma paraliżu. Ale fajnie jakby płytki były w tym tygodniu.
- Spoko-loko-Maroko-rokokoko - wbiłem w konwencję - Postaram się wybrać płytki, które będą do wzięcia od ręki albo najdalej na drugi dzień. Może być?
- No mamy w łazience trochę roboty więc myślę, że będzie akurat - uspokajająco powiedział Jurku, który po akcji z kartą rabatową z lekką obawą patrzył na moją poparzoną czaszkę i płaty skóry złażące mi z nosa.
- No to, panowie, ja robię rząd i idę stąd a wy macie tu klucze i idźcie dłubać - pożegnałem się z chłopakami i na skrzydłach euforii pomknąłem do pracy.

Spokój miałem do południa po czym zaczęły się nerwowe telefony.

- Radek, wiesz co, jednak jakbyś mógł kupić dziś te płytki na balkon, to by było fajnie, bo Rafału nie ma co robić - zatrzeszczał w tubusiku Jurku.
- Dżizaskurwajapierdolę - zmęłłem w ustach przekleństwo - jakie płytki, do chuja Wacława?
- No na balkon. Bo nie ma co robić. Rafału - doprecyzował Jurku.
- Dziś nie mogę, jutro kupię, może być? - postanowiłem nie nawiązywać do porannego wywiadu, w wyniku którego dowiedziałem się, że roboty jest od groma i przestoje nie grożą.
- No jak nie może być dzisiaj, to jutro - jebnął lekkiego foszka Jurku.
- No to będzie jutro, pod koniec dnia - z tymi słowami rozłączyłem się gdyż nie chciałem potęgować rosnącego wkurwu i wzmagać bulgotania kwasu żołądkowego.

Po pracy wróciłem do domu, padłem na kanapę, weekend zaczął ze mnie powoli wychodzić, miałem na wszystko wyjebane w związku z czym programowo ignorowałem wszystkie próby połączenia czynione przez zdesperowanego Jurku, który musiał płacić Rafału postojowe.

Nadszedł wtorek i od rana czułem w szpiku, że to będzie niedobry dzień. Tknięty przeczuciem zapakowałem do plecaka koszulkę na zmianę i wbiłem do fabryki. Od 10 zaczęły mnie atakować telefony, które tym razem postanowiłem odbierać.

- Ej, Radek. Co z tymi płytkami - to znowu Jurku
- Gówno - wyszeptałem bezgłośnie - Jak już wczoraj wspomniałem, będą pod koniec dnia.
- Ale my nie mamy co robić. Znaczy Rafału - Jurku załkał w słuchawkę.
- To może niech wam pomoże w salonie albo w sypialni. Płytki będą pod koniec dnia - nerw zaczął mi lekko puszczać.
- A kiedy będą płytki do łazienki? - Jurku nie ustawał w wysiłkach.
- Jak już powiedziałem, po płytki jedziemy w okolicach środy-czwartku więc pewnie będą w piątek - postanowiłem być twardy.
- No to Rafału przez ten czas nie będzie miał co robić - ton Jurku był coraz bardziej płaczliwy.
- Chuj mnie to obchodzi - ponownie wyszeptałem bezgłośnie, zaś do słuchawki rzekłem - Jurku, ale przecież mówiłeś, że Rafału ma robotę i nie ma paniki.
- No wiem ale wyszło inaczej - Jurku postanowił utwardzić swoje stanowisko w tych bezsensownych negocjacjach.
Postanowiłem pomóc Jurku w przydzielaniu pracy - No to może niech Rafału jakąś dziurę w podłodze wykuje pod rurki. Albo pod geberit. Albo niech się pomocuje z wywietrznikiem w kominie kuchennym. Cokolwiek.
- To wiesz co, poczekamy na te płytki ale żeby one w środę rano były - Jurku postawił twarde ultimatum i się pożegnał.
- Będą na pewno - odparłem ale nie wiem czy Jurku usłyszał, bo jak kończyliśmy rozmowę był wyraźnie poruszony.

Po zakończonej pracy ruszyłem na zakupy do Leroya w Arkadii. Dziarrrsko przekroczyłem progi sklepu a w głowie kołatała mi się taka myśl niesforna: 'zakup kilku metrów płytek na taras to przecież chwila nieuwagi, będzie dobrze'.

Ależ byłem naiwnym łosiem.