Bajsikl, baaajsikl... Wiem, że moje pisanie o szalonych kierowcach, którzy od wielu lat na mnie polują jest nudne i nikt już tego nie chce czytać. Dlatego dzisiaj, albo jutro, w końcu nie wiemy kiedy to pójdzie, napiszę o moich braciach w niedoli - cyklistach.
Proszę państwa, w większości to są bezmyślne chamy.
Tu mógłbym zakończyć ale jako analityk nie mogę rzucać wniosku bez uzasadnienia, bo źle bym się z tym czuł. Temat wzbierał i nabrzmiewał od kilku lat ale ostatnie trzy tygodnie intensywnego roweringu pozwoliły mi zaobserwować taki zestaw debilnych zachowań, że grzechem byłoby nie zrobić listy. Kolejność przypadkowa ale starałem się uszeregować dziwne akcje od najbardziej hardkorowych do lajcików. Co mi się nie udało ale nie chce mi się przeklejać akapitów.

1. Kodeks obsysa. Tak na oko 90% rowerzystów nie ma bladego pojęcia o przepisach ruchu drogowego. I nie mówię tu o przejeżdżaniu na rowerze przez przejście dla pieszych, bo przepis ten jest archaiczny i moim zdaniem zbędny. Wystarczyłoby wpisać w kodeksie obowiązek zwolnienia przed wjazdem na przejście. Nie, no co ja bredzę - przecież rowerzyści kodeksu w życiu na oczy nie widzieli więc przepis i tak byłby martwy. Poza tym każdy rozsądny cyklista, który co nieco widział i przeżył, na przejście wjeżdża w tempie pieszego i raczej nie jedzie prawą krawędzią, bo można wtedy obskoczyć od kierowców, którzy prawoskręt na zielonej strzałce widzą tak: kierownica w prawo i gaz do dechy. Niech się martwią piesi.

2. Są nas bezmózgie miliony. Dobra, pobrnąłem w dygresję więc zacznę jeszcze raz. Większość rowerzystów na drodze jest gorsza od stonki, dżumy i przemarszu rosyjskich wojsk. Jazda środkiem pasa, wymijanie stojących na czerwonym świetle samochodów[1], jazda zygzakiem (i nie chodzi mi o mijanie studzienek), jazda lewym pasem (niepojęte dla mnie), jazda prawym pasem podczas gdy obok jest pobocze, zmiana pasów bez oglądania się za siebie, włączanie się do ruchu na rympał (bo przecież jestem wąski i mogę sobie skręcać w prawo kiedy zechcę - wozy na pewno mnie miną). Z drobniejszych przewin wymieniłbym niesygnalizowanie skrętu, swobodne przeskakiwanie między ulicą i chodnikiem, bez oglądania się na pieszych i samochody czy jazda dwóch albo więcej rowerzystów obok siebie (skrajny debilizm).

3. Paint it black. Specjalny punkt przeznaczyłem dla Mrocznych Rycerzy. Opaska odblaskowa kosztuje jakieś 3 złote. Migające światełka wraz z kompletem baterii jakieś 20 złotych sztuka. Odblaski w niektórych sklepach rowerowych rozdają za darmo, trzeba je sobie tylko przykręcić. A ci debile jeżdżą nieoświetleni. Dzisiaj prawie zaliczyłem bonusa, bo starszy pan na idealnie niewidocznym junku postanowił sobie zjechać na ulicę. Z lewego chodnika walnął śmiało na prawy pas, nie oglądając się za siebie. Kierowca, nawet jadący przepisowe 50 km/h nie miałby żadnych szans na uniknięcie dzwona. Skąd wiem? Bo ja jechałem jakieś 20 na godzinę i ledwo dziadka minąłem. Tak na lakier. Zwróciłem mu uwagę, że warto byłoby zainstalować jakieś światła i na przyszłość rozejrzeć się przed takim zjazdem. Nie zareagował na moje chamskie zaczepki i pojechał dalej.
Ktoś ma pomysł dlaczego ludzie nie chcą zainwestować pięciu dyszek w bezpieczeństwo? Poważnie, zdrowie albo życie nie jest tyle dla nich warte? Mój postulat - jeżeli na rowerze nie ma pół światła, odblasku czy czegokolwiek co zwiększałoby widoczność rowerzysty na drodze, policja powinna takich pajaców zatrzymywać i walić mandaty. Szybko by się okazało, że pięć dyszek to nie tak dużo. A za recydywę można rekwirować rower.
I co mnie najbardziej szokuje - maszynka na oko za trzy, cztery klocki, na siodełku właściciel wyglądający na inteligentnego pracownika umysłowego a wszystko razem to jedna, wielka czarna dziura. Oprócz firmowych odblasków nic. Nul. Zero. Z empatycznym bólem serca mogę zrozumieć, że ten starszy pan nie miał pieniędzy na światełka, dlatego mówiłem do niego spokojnie, kojąco i grzecznie (nie żartuję). Ale tych nowobogackich ciulów chyba stać na wydanie stówki na kosmiczne światła widoczne z odległości kilometra? Dlaczego sobie ich nie kupili? Kolejny temat na pracę z socjologii albo psychologii. Chociaż w ich przypadku to chyba psychopatologia jest raczej.

4. Mam rower - nie muszę myśleć. Niedouczenie i brak oświetlenia można w jakiś sposób zniwelować odrobiną wyobraźni i umiejętnością dostrzegania związków przyczynowo-skutkowych. Niestety, jakoś tak około połowy rowerzystów to bezmyślne bezmózgowia. Naprawdę nie trzeba kończyć klasy mat-fiz żeby wiedzieć, że samochód nie jest w stanie zatrzymać się w miejscu i istnieje coś takiego jak droga hamowania. Dla niektórych to za trudne. Z innej beczki - kierowca ma jakieś 0,1 sekundy na reakcję gdy gwałtownie odbijasz tuż przed nim w bok - czasami jadąc ulicą warto byłoby zatem na nią patrzeć, bo wszyscy wiemy jaki jest stan dróg w Polsce. Obserwacja umożliwia wyminięcie przeszkody szerokim i długim łukiem. No ale jak się gada przez komórkę albo gapi na boki, to czasami studzienkę dostrzega się w ostatniej chwili. Co jest przykre.

5. Jazda bez trzymanki. Za coś takiego rekwirowałbym rower z automatu. Bez trzymania to można sobie jeździć pod blokiem albo w cyrku. Niestety, przygłupów którzy robią to na ulicy bądż na chodniku obserwuję coraz więcej. I nie są to wyłącznie młodzi ludzie chcący zaszpanować przed dziewczynami. Trzydziestolatek jadący bez trzymania powinien pójść do lekarza i przeszczepić sobie z pół kilograma mózgu.

6. Who's the king babe! Zachowanie rowerzystów na ścieżkach. Woła. O. Pomstę. Do. Nieba. Wolna amerykanka, brak wyobraźni, dzicz i zezwierzęcenie. Większości rowerzystów na ścieżkach nie obowiązują żadne przepisy, nie trzeba myśleć, nie trzeba przepuszczać pieszych na przejściach, nie trzeba włączać świateł, nawet jeżeli się je ma. Można jeździć falangą macedońską, można zatrzymać się, postawić rower w poprzek ścieżki i pogadać przez komórę. Nie ma obowiązku jazdy prawą stroną, slalom jest fajny, luzacki i stylowy. Jak się pan rowerzysta zmęczy, to można prowadzić rower po ścieżce, nawet jeżeli obok jest chodnik. I oczywiście należy reagować nerwowo albo agresywnie na zbliżających się z tyłu innych rowerzystów, którzy dzwonkiem bądź okrzykiem ostrzegają, że będą wyprzedzać. Na ścieżce rowerowej można wszystko, zakazany jest tylko zdrowy rozsądek, myślenie i kultura.

7. Pieszy wrogiem twym. Dawno temu piesi na ścieżce mnie irytowali. Po dwóch latach jazdy zdałem sobie sprawę, że większość pieszych po ścieżce idzie nie dlatego, że nienawidzą rowerzystów i chcą im zrobić na złość. Zazwyczaj jest to efekt zagapienia, zmęczenia, roztargnienia albo wygody. Normalny człowiek zwalnia, z bezpiecznej odległości mówi głośno 'przepraszam', wymija pieszych z uśmiechem a gdy słyszy 'przepraszam, nie zauważyłem, że to ścieżka', uśmiecha się szerzej i mówi 'nie ma problemu' albo 'spoko, zbliżałem się czujnie i powoli'. Oczywiście jest to oznaka spedalenia i mięczakowości. Pieszego na ścieżce należy zjebać jak psa, zwłaszcza gdy jest mniejszy lub słabszy od nas. Niezłym celem są umęczone kobiety z siatami, starsi ludzie i matki z wózkami. Dresiarze i postawni faceci na ścieżce mogą czuć się swobodnie, bo przeciętny rowerzysta jest odważny w granicach rozsądku.

8. Moja racja jest najmojsza. Nieważne co zrobił rowerzysta, zawsze jest to wina innych: kierowcy, pieszego, psa, dziecka albo rolkarza. Pan na rowerze wie wszystko najlepiej, kierowcy to debile (można kopnąć ich w maskę albo urwać lusterko z buta), piesi są nieuważni, psy ganiają bez smyczy, dzieci wkurzają, bo sa nieobliczalne a rolkarze to tacy gorsi cykliści. Gorsi, bo snują się powoli i zajmują niepotrzebnie miejsce na ścieżce. Na dodatek nosi ich na obie strony. Za to my to jeżdżące ideały.

9. Rowerzysta na chodniku. Mało który rowerzysta wie, że na chodniku jesteśmy w gościach i w związku z tym powinniśmy zachować na nim wzmożoną uwagę. Z tym, że niekoniecznie. 30 km/h, szał w oku i dziki slalom między przechodniami. Hamowanie by pieszych przepuścić, to oznaka słabości, przecież jedziemy tak szybko, że na pewno zdążymy przejechać przed nimi. Gorzej, że czasami się to nie udaje i rowerzysta w pieszego wjeżdża. Za każdym razem jest to oczywiście wina tego powolnego zawalidrogi. I tu zdradzę wstydliwą tajemnicę - gdy widzę takiego artystę pędzącego z naprzeciwka, jako pieszy zawsze idę na konfrontację. Nawet jeżeli na rowerze pociska wielki jak góra ziom z siłki. Bo wychodzę z założenia, że jak przydzwoni we mnie, to może dzięki temu nie przydzwoni za rok w wózek z półrocznym dzieckiem. Ja zderzenie w rowerzystą okupię kontuzją, dziecko może nie dać rady. Przez moje nieodpowiedzialne zachowanie, wdałem się już w kilka pyskówek, dzięki czemu wyoptmowałem sobie tekst, działający w moim przypadku na wszystkich szybkopędzących. Notujcie.
'Stary, pojebało cię? Chcesz kogoś zabić tym makrokeszem? Znasz jakiekolwiek przepisy? Masz mózg? Zwolnij, zacznij myśleć i spierdalaj, bo nie mam ochoty na awanturkę towarzyską.' Gdy mam fazę erudycyjną, zdarza mi się dodawać ornamentów. Gdy jestem w nastroju 'idź stąd', ograniczam się z reguły do formy skróconej: 'Pojebało cię, chcesz kogoś zabić? Spierdalaj.'
Sprawdzone, działa.
A ja zacząłem po chodniku jeździć ze wzmożoną czujnością po dwóch akcjach. Raz, wyrypanym okrutnie po pracy będąc, snułem się powolnie z buta do domu, nie zauważyłem ścieżki i władowałem się rowerzyście prawie pod koła. Przeprosiłem, powiedziałem, że się zamyśliłem, obaj się uśmiechnęliśmy i każdy udał się w swoją stronę. Za drugim razem to ja byłem rowerzystą - wjechałem znienacka w szkło na chodniku i zamiast się od razu zatrzymać, zacząłem spoglądać na tylne koło, czy sobie opony nie ściachałem. Pół sekundy później wjechałem między nogi kolesia, który walczył ze smyczą, w którą owinął go jego pies. Żaden z nas nie widział tego drugiego więc jak na komendę obaj zaczęliśmy przepraszać się nawzajem a chwilę potem wpadliśmy w panikę, bo stworzyliśmy bezwiednie taką grupę Laokoona, jakiej w życiu nie widzieliście. Łysy typ na rowerze zaparkowanym między nogami kolesiowca, który coraz beznadziejniej plącze się ze smyczą. Pies rasy duży kudłaty zwęszył zabawę, obiegł rower dokoła i zablokował ową smycz między kołem a błotnikiem. Gość cierpi, ja próbuję się nie wywalić, pies się świetnie bawi. Wymotanie się z tej intymnej nieomal konfiguracji zajęło nam z 15 sekund, po czym obaj zaczęliśmy się tłumaczyć, przepraszać i dopytywać czy z tym drugim wszystko w porządku. Wszystko było w porządku, przeprosiliśmy się po raz dziesiąty, grzecznie pożegnali i każdy udał się w swoją stronę. Od tamtej pory mam oczy dokoła głowy, bo wiem, że wtedy to była moja wina. I gdyby gość był trochę niższy, styrałbym mu jądra kołem. Not cool.

10. Mam wyjebane. Dwa razy leciałem twarzą w przód przez kierownicę. Raz przez nieuwagę i niezdecydowanie kierowcy. Raz przez własne nieogarnięcie. Rozumiem, że zakrwawiony, kurwiący pod niebiosa łysy grubas nie jest kimś, do kogo się podchodzi by nieść pomoc. Ale wystarczy z daleka krzyknąć czy wszystko w porządku i już czuję się lepiej. Niestety, lepiej to jest się odwrócić w drugą stronę, ominąć mnie i udawać, że nic się nie widzi.
Raz byłem świadkiem półprzelotu przez kierownicę. Dziewczynie coś się pomotało i poszła czołgiem o glebę. Zawróciłem, pozbierałem jej rower, spytałem się czy wszystko w porządku, pomogłem się jej podnieść, jeszcze raz spytałem czy wszystko w porządku, poprawiłem pytaniem, czy nie uderzyła się w głowe, ponowiłem pytanie o samopoczucie, by na koniec zapytać czy nie potrzebuje pomocy i czy nie odprowadzić jej na pogotowie (wiem jak niefajne jest przytarcie o asfalt gołymi dłońmi i kolanami). Jak już doszliśmy do porozumienia, że jest w porządku i że może jechać dalej, z dużymi oporami pozwoliłem jej się oddalić. W tym czasie minęło nas kilku rowerzystów i jakoś żaden nie zainteresował się co jest nie tak z wynuraną kobietą. Do dzisiaj uważam, że dałem dupy, bo nie powinienem pozwolić jej odjechać. No ale byłem w niezłym szoku, bo dziewczyna wykonała naprawdę koszmarny przelot i nie myślałem jasno. Niezszokowani rowerzyści mieli wszystko w dupie. Oby wam flaki zgniły i wypłynęły dupą, wy gnoje.

11. Kto nie pije, ten z Policji. Nie jestem święty, zdarzyło mi się dwa razy wracać rowerem do domu po sporej dawce alkoholu. Wstydzę się tego, bo wiem, że to była jedna z najbardziej idiotycznych rzeczy jakie zrobiłem w życiu i przy odrobinie pecha mogłem unieszczęśliwić wiele osób. Często obracam te akcje w głowie i zastanawiam się w których spodniach zostawiłem wtedy mózg. Nie rozumiem ludzi, którzy w jeździe po pijaku nie widzą niczego zdrożnego, ba, robią z tego jakiś wyczyn. No ale to już nie moja historia.

Na koniec trochę emo niezwiązanego z bucerą. Mamy mało ścieżek rowerowych. Na drodze traktują nas jak intruzów. Na chodniku patrzą na nas koso. Przed dużymi gmachami użyteczności publicznej nie ma stojaków na rowery a gdy próbujesz przypiąć go w środku, ochroniarz grzecznie cię prosi abyś pospierdalał. Koleiny na drodze, wysokie krawężniki na zjazdach z chodnika, strome schody zamiast podjazdów i ściężki z kostki Bauma (najgorsze i wcale nie najtańsze rozwiązanie), które kończą się nagle albo na środku ktoś stawia słupek (Ursynów). Studzienki kanalizacyjne, korzenie drzew wysadzające kostkę, parkujące na ścieżkach samochody. Złe oznakowanie ścieżek, proste błędy projektowe i olewanie uchwały władz Warszawy o budowie ścieżek przez ZDM. Buduje się bezmyślnie, drogo i niebezpiecznie. Jesteśmy traktowani przez włodarzy miasta jak marudni ekscentrycy i kłopotliwi petenci, bo w głowach wygarniturowanych kolesi z samochodami nie postaje myśl, że na rowerze można dojeżdżać do pracy a nie tylko oddawać się rekreacji.
Zamiast wypisywać listę żali, mógłbym w sumie zacytować byłego rzecznika prasowego ZDM, pana Marka Wosia, który jakoś tak w 2005 podsumował nasze mędzenie: 'Warszawa to nie wieś, żeby po niej rowerem jeździć'. Maksymą Gorkiego popisał się również były prezydent Warszawy, Lech Kaczyński. Z okazji Europejskiego Dnia bez Samochodu błysnął tekstem 'Nie przesadzajmy z budową ścieżek rowerowych'. Była wiceprezydent, Dorota Safjan, na żale dotyczące schodów na ścieżce pod Rondem Zesłańców Syberyjskich, odparła 'Jesteście młodzi, możecie 10 metrów znieść rower'. Były wice Urbański - 'Dopóki ja tutaj będę wiceprezydentem, ścieżka na Wale Miedzeszyńskim nie powstanie!'. Domaradzki, autor projektu remontu Krakowskiego Przedmieścia: 'Rower na wydzielonej ścieżce jest dość niebezpieczny dla przechodniów - nadjeżdża szybko i nie pozwala swobodnie spacerować[2]'. Białek, dyrektor ZOM, na temat przygotowań do zimy: 'Ścieżki będą czyszczone sporadycznie więc zachęcam do saneczkarstwa'. I wiele, wiele innych złotych myśli, z których bije zaściankowość, wąskie horyzonty myślowe, kompleks dorobkiewicza i zwykła głupota. Ale ja wierzę, że nawet w tym kraju gówna, trawa kiedyś zamieni się w mleko.

I zupełnie na koniec dykteryjka portowa. W sobotę odbył się w Muzeum Powstania Warszawskiego koncert. Pojechałem rowerem. Nie pozwolono mi z nim wejść, co od biedy rozumiem, bo względy bezpieczeństwa. Ale czy takim dużym problemem było ustawienie kilku przenośnych stojaków przy ochronie, gdzie mógłbym sobie przypiąć bicykla bez obawy, że się komuś spodoba i go sobie weźmie? Znowu pokazano mi, że moje miejsce jest na wsi i lepiej bym zrobił gdybym na imprezę przyturlał się samochodem. Koncert, wraz z pokaźną grupą podobnych mi naiwniaków na rowerach, obejrzałem sobie zza ogrodzenia. Które na szczęście było niskie więc widziałem kawałek sceny i dwa reflektory. Dobranoc Państwu. Jutro do pracy znowu jadę rowerem, bo ja tak łatwo nie pękam.

[1] Ma to sens jeżeli widzimy, że za światłami też jest korek. Debilizmem jest wymijanie samochodów jeżeli za światłami jest jasna, długa i pusta prosta, bo zmusza się w ten sposób kierowców by wyprzedzali cię jeszcze raz. Na następnych światłach historia się powtarza, rowerzysta blokuje pole position, zielone i kierowcy znowu go muszą wyprzedzać. I znowu. I znowu. Dziwicie się, że gdy kierowca widzi rowerzystę dostaje szału? Ja po 10 takich akcjach bym się odzenował.
[2] Czy tylko ja po tym tekście umarłem ze śmiechu?