Ponieważ zadajecie mi mailowo mnóstwo pytań, postanowiłem zebrać je wszystkie w jednym miejscu, opowiedzieć wam więcej o sobie i przybliżyć wam swoją osobę. Kolejność pytań przypadkowa.

P: Ile masz latek?
O: Trzydzieści...

Nie, no naprawdę myśleliście, że aż tak nisko upadłem, żeby robić na swój temat FAQ? Bez jaj, ludzie. Dorośli jesteście, macie mózgi, trochę się znamy. Pokuta jest taka, że każdy kto do mnie zagląda dłużej niż kwartał i uwierzył w FAQ, ma za zadanie przeczytać 3 razy Jimajicę Clive'a Barkera[1]. Raz po razie.

Chodziło mi o to, że jedyne sensowne pytania jakie od dłuższego czasu mi zadajecie brzmią: 'ej, to ty jesteś ten od streszczeń Wiedźmina na radkowiecki.republika.pl' oraz 'sam mówiłeś, że nie będziesz nigdy prowadził bloga a prowadzisz'. Są to jednocześnie jedyne pytania na mój temat na jakie mam ochotę odpowiedzieć. Więc odpowiem tym, którzy są ciekawi tej nudnej historii: najpierw pisałem aktywnie na grupę dyskusyjną pręgierz (jakoś tak od początku 1999 do października 2002). W zasadzie to nie wiem czy jeszcze byłem aktywnym grupowiczem, czy już spamerem. Z okresu tego wyniosłem znajomość netykiety, umiejętność niegadania z trollami i lekko wyszlifowałem swój chropawy styl pisania.

Od października 2002, wraz z 4 albo 5 odcinkiem Wiedźmina, przeniosłem się do siebie, na radkowiecki.republika.pl. Był to efekt wkurwienia się na to, że na totalnie offtopowej grupie, jednemu z jej największych spamerów zaczęły przeszkadzać moje streszczenia. Które, celem ich łatwiejszego filtrowania, nawet specjalnie oznaczałem w temacie stringiem w$. Wkurw był potężny, html prosty, republika darmowa a pisać się chciało - właściwie, to dziwnym by było gdyby ta strona się nie narodziła. Nawet gdyby nie Wiedźmin, to wzrastające zbydlęcenie ściągających zewsząd na pręgierz trolli, skutecznie mnie od grupy odstręczało a Wiedźmin stał się wygodnym pretekstem. Ale to taki wtręt bez związku, wróćmy do właściwej linii czasowej.

Na republice szarpałem do marca 2007, bo właśnie wtedy przyjaciółka zaproponowała mi przenosiny do siebie. Strona zawędrowała pod nowy adres radkowiecki.is.evil.pl. W kwietniu 2007 wrzuciłem ostatnią notkę, stwierdziłem że nie chce mi się i poszedłem na browara. W maju, po skończonym browarze stwierdziłem, że zarezerwuję sobie adres radkowiecki.blox.pl, bo nie chciałem żeby jakieś dysfunkcyjne dziecko neostrady mi go zasrało. Pierwotnie miałem tam wrzucać coś krótkiego raz na miesiąc (żeby mi nie zamknęli bloga), czekać aż mi się znowu zechce cokolwiek pisać i wrócić na evila. A potem stwierdziłem, kurwa, u siebie na stronie zrobiłem kącik kulturalny, to sobie chociaż na blogu pobluzgam. I nawet całkiem długo bluzgałem ale mi się znudziło. Poza tym sporo osób miało dysonans, no bo jak to tak - typ pisze o zen i pogodzeniu się ze światem, a jebie wszystko równo przy ziemi. Ostatecznym gwoździem do trumny, w której pochowałem notki pełne gniewu i jobów był fakt, że młodzież mnie czyta... Nie, no jaja sobie robię. Stwierdziłem, że skoro już sprawdziłem czy poradzę sobie w takiej konwencji (poradzę), to czas wrócić do pisania w swoim stylu. Poza tym wkurwiały mnie pacany, które przyłaziły tutaj po frazie 'brat mnie ruchał', czytały trzy zdania i zaczynały pieprzyć o tym, że piszę jak Kominek. Do Kominka zaglądam ale pomysł, że miałbym epigonić akurat jego jest tak z dupy, że boli i mógł zrodzić się tylko w głowach osób ze wstrętem do drukowanego, którym wydaje się, że ktokolwiek w polskiej blogosferze pisze na tyle dobrze, że chciałbym od niego ściągać. Sorry ale jak już musiałbym albo zechciałbym się kimś podpierać, to wybrałbym jednego z tytanów, na barkach których stoję i próbuję sięgać ciut wyższych poziomów. No i znowu mi się przydługa dygresja zrobiła.

Bloga nie traktuję jako blogaska-cmokaska tylko jako miejsce gdzie kontynuuję to, co robiłem przez prawie 5 lat na stronie. Dlaczego przesiadka na bloga i porzucenie strony? Wygoda i możliwość pisania również na inne tematy niż na stronie bez siania zamętu gdyż system kategorii pozwala odsiać bluzg od kącika kulturalnego wszystkim, dla których skończyłem się na Kill'em all. Możliwości powrotu na stronę nie widzę, jeżeli się rozmyślę, to dowiecie się o tym jako pierwsi.

[1] Grzmot tak nudny, że podczas lektury umierałem wiele razy a potem stwierdziłem, że szkoda mojego zdrowia i Jimajica pozostaje jedyną książką Barkera, której nie doczytałem do końca.